Kalbimin Orta Kısımı

Senden sonra gülüşün kaldı bana

Sesin, neşen, sevgilim diyişin

Senden sonra adındı bana kalan

Sinirli, üzgün, mutlu söyleyişin

Senden sonra acıydı bana kalan

Bıraktığında giden güven gibi olan

Senden sonra sessizlikti hiç susmayan

Her gün daha çok canımı yakan

Aslında sendin bana kalan

Tam kalbimin orta kısımlarından

En canımı yakan alan

Bıraktığın acıların hemen yanından

Belki de...

Bazen aklıma geliyor.

Belki de orada bir yerde, benim gibi biri vardır; benim gibi düşünüyordur.
Biz aynı karanlığa gömülmüşüzdür belkide, aynı karanlıkta yaşıyoruzdur.


Aynı an da umut adındaki duygudan nefret edip, aynı an da silmişizdir aydınlık kelimesini sözlüğümüzden.

Belki de orada bir yerde, biri vardı; aynı karanlığın altında kucaklaşıyordu kalbimiz, aynı ritimle atıyordu.

O da benim onu merak ettiğim gibi merak ediyordu beni. Belki de o kadar soğumuştu ki; onunda, benim gibi kalbi. Isıtacak bir çift ele muhtaç bırakmıştı kendini.


Ve belki de ben o kişinin; küçük bir çocuk gibi sevgiye aç kalbini; güvene muhtaç ellerini; özgürlüğüne düşkün kişiliğini göremeden karanlığa bir kez daha gömülecektim, tıpkı benden öncekilerin gömüldüğü gibi...