Belki de...

Bazen aklıma geliyor.

Belki de orada bir yerde, benim gibi biri vardır; benim gibi düşünüyordur.
Biz aynı karanlığa gömülmüşüzdür belkide, aynı karanlıkta yaşıyoruzdur.


Aynı an da umut adındaki duygudan nefret edip, aynı an da silmişizdir aydınlık kelimesini sözlüğümüzden.

Belki de orada bir yerde, biri vardı; aynı karanlığın altında kucaklaşıyordu kalbimiz, aynı ritimle atıyordu.

O da benim onu merak ettiğim gibi merak ediyordu beni. Belki de o kadar soğumuştu ki; onunda, benim gibi kalbi. Isıtacak bir çift ele muhtaç bırakmıştı kendini.


Ve belki de ben o kişinin; küçük bir çocuk gibi sevgiye aç kalbini; güvene muhtaç ellerini; özgürlüğüne düşkün kişiliğini göremeden karanlığa bir kez daha gömülecektim, tıpkı benden öncekilerin gömüldüğü gibi...